ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨਲਾਈਨ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਊ ਜਰਸੀ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਕ੍ਰਾਈਮਜ਼ ਅਗੇਂਸਟ ਚਿਲਡਰਨ ਟਾਸਕ ਫੋਰਸ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਵਜੋਂ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ Raven (ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਗੈਰ-ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਸੰਸਥਾ) ਦੇ CEO ਅਤੇ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਹੁਣ Snap Inc. ਵਿਖੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਮਲੀਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੀਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਸੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੀਤੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਨਲਾਈਨ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਬਾਰੇ ਕਾਂਗਰਸ ਸਾਹਮਣੇ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ।

ਇੱਕ ਸਬਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਇਕਸਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਨਲਾਈਨ ਮਾਹੌਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਨਲਾਈਨ ਜਾਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਹ ਬੱਸ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 

ਕਿਸ਼ੋਰਾਂ 'ਤੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਵਰਤਣ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਦੀਆਂ ਤਜਵੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਅੱਜ ਦੀ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਕੀਕਤ ਕੇਂਦਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਸਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿਮਾਇਤੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਨਲਾਈਨ ਵਧੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਟੀਚਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕੀ ਇਹ ਨੀਤੀਆਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਟੀਚਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨਗੀਆਂ।

ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਸਮੱਸਿਆ

ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਸੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੈੱਟਵਰਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਪਤ ਜਾਂਚਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹੀ ਰੁਝਾਨ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਲੇਟਫ਼ਾਰਮ ਸੰਭਾਵੀ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਵਤੀਰੇ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਾਲ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੰਚਾਲਨ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਮਲੀਕਰਨ ਦਾ ਦਬਾਅ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਦਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਉਪਾਵਾਂ ਨੇ ਸਾਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਨਿਯਮ, ਘੱਟ ਨਿਗਰਾਨੀ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਉਪਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ।

ਇਹੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਨੌਜਵਾਨਾਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਕੋਈ ਕਿਸ਼ੋਰ ਜੋ ਆਨਲਾਈਨ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਇਹ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆ ਦਿੰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਨੂੰਨ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਝਵਾਨ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਕਲਪਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਤਿਹਾਸ ਨੇ ਇਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ। ਗੁਪਤ ਚੈਟ ਰੂਮਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਵਾਲੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਤੱਕ ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਹੋਰ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸ਼ੋਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਗਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਡਿਜੀਟਲ ਸੰਚਾਰ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਆਨਲਾਈਨ ਜਾਣਗੇ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਗੇ।

ਸਾਰੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ

ਇਸ ਬਹਿਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਝੂਠੀ ਧਾਰਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਆਨਲਾਈਨ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕੋ ਹੀ ਪੱਧਰ ਦਾ ਜੋਖਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਕੁਝ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ Snapchat ਨੇ ਭਰੋਸਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ, ਉਮਰ-ਢੁੱਕਵੇਂ ਡਿਜ਼ਾਈਨ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਔਜ਼ਾਰਾਂ, ਸਰਗਰਮ ਪਛਾਣ, ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ, ਸਮੱਗਰੀ ਸੰਚਾਲਨ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਮਲੀਕਰਨ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਫਲਾਈਨ ਤਰੀਕੇ ਸੰਪੂਰਨ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਨਾਲ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਲੇਟਫ਼ਾਰਮ ਸੁਰੱਖਿਆ ਔਜ਼ਾਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਲਦੀ ਪਛਾਣ, ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਅਤੇ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਮਾਪਣਯੋਗ, ਵਧੇਰੇ ਇਕਸਾਰ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਜੋਖਮ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ।

ਉਹ ਯੋਗਤਾ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਕਰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਜੋਖਮ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਮਾਪਿਆਂ, ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਮਲੀਕਰਨ ਨੂੰ ਧਮਕੀ ਵਾਲੇ ਵਤੀਰੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਵਧਣ ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਮੌਕੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ, ਕਦਰ-ਕੀਮਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਪੱਖ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਜੋਖਮ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਿਨਾਂ ਸੰਚਾਲਿਤ ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਸਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਮਲੀਕਰਨ ਦੀਆਂ ਜਾਂਚਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਹੌਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆਂ, ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਮਲੀਕਰਨ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਸੀਮਿਤ ਤਰੀਕੇ ਹਨ।

ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਿਵੇਸ਼ ਅਮਲੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ

ਮੇਰੇ ਮੌਜੂਦਾ ਕੰਮ ਨੇ ਇਸੇ ਸਬਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।

Snap ਵਿਖੇ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੰਪਨੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਸਮਝਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਉਤਪਾਦ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਤੋਂਕਾਰਾਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਿਕਲਪ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇਣਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੂਰਵ-ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੈਟਿੰਗਾਂ, ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਦਿੱਖਣਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਸੀਮਿਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਔਜ਼ਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜੋ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਸੇਵਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਉਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਮੁੱਢਲੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੀਤੀ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਕਿਸ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ, ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਚੈਨਲ, ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਔਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਧੱਕਣ ਵਿੱਚ ਸਾਰਥਕ ਅੰਤਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਉਪਾਅ ਬਿਲਕੁਲ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

Snapchat ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਕੇਂਦਰ ਉਸ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਦੀ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕਿਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਕਿਹੜੇ ਨਵੇਂ ਦੋਸਤ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ Snapchat 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਬੀਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਪਰਦੇਦਾਰੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੈਟਿੰਗਾਂ, ਟਿਕਾਣਾ-ਸਾਂਝਾਕਰਨ ਦੇ ਵਿਕਲਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਕੇਤ ਜੋ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਛੇਤੀ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਜਲਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਔਜ਼ਾਰ ਹਰ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਲਈ ਪ੍ਰਤੱਖਤਾ ਅਤੇ ਮੌਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਨੀਤੀ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਣਚਾਹੇ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਮਰ-ਪਾਬੰਦੀ ਦੇ ਸੁਝਾਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੱਖ ਧਾਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਬਾਲਗਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਦੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋਖਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਤਜ਼ਰਬਾ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋਖਮ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋਖਮ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਦਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਨੀਤੀ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣ 'ਤੇ ਘੱਟ ਅਤੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਣ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਉਮਰ-ਢੁੱਕਵੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪਾਦ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਔਜ਼ਾਰ ਦੇਣਾ, ਭਰੋਸਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ, ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਮਲੀਕਰਨ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ, ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਵਧਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿਜੀਟਲ ਸਾਖਰਤਾ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਉਪਾਅ ਅਰਥਪੂਰਨ ਔਜ਼ਾਰ, ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਖਲ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸੰਭਾਵੀ ਜੋਖਮਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਵਿਖਾਵੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਰੱਖਿਆ

ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਆਨਲਾਈਨ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨੀਤੀ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਨੀਤੀ ਲਈ ਚੰਗੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਤੀਰਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।

ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨਾ, ਗੁਪਤ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨਾ, ਕਾਂਗਰਸ ਸਾਹਮਣੇ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ: ਬੱਚੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਆਨਲਾਈਨ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਨੀਤੀ ਹੱਲ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸਿਰਫ਼ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਿਵੇਸ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਡਿਜੀਟਲ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਅਤੇ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਤਜ਼ਰਬੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਟੀਚਾ ਵਿਖਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਟੀਚਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

— ਜੌਨ ਪਿਜ਼ੂਰੋ, ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਮਲੀਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੀਤੀ ਦੇ ਮੁਖੀ, Snap Inc.