Για περισσότερα από 20 χρόνια, έχω δουλέψει για την προστασία των παιδιών από την εκμετάλλευση στο διαδίκτυο, αρχικά ως Διοικητής της Ομάδας Δράσης ενάντια σε παιδιά στο διαδίκτυο, αργότερα ως Διευθύνων Σύμβουλος και Συνιδρυτής του Raven (ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που εστιάζει στην καταπολέμηση της εκμετάλλευσης παιδιών). Πλέον, είμαι επικεφαλής των αρχών επιβολής του νόμου και της πολιτικής ασφάλειας στη Snap Inc. Σε αυτούς τους ρόλους, έχω ερευνήσει τους δράστες για την ασφάλεια στο Διαδίκτυο, έχω συνεργαστεί με επιζώντες και οικογένειες, έχω βοηθήσει στη διαμόρφωση της πολιτικής για την ασφάλεια των παιδιών και έχω καταθέσει ενώπιον του Κογκρέσου για την εκμετάλλευση στο Διαδίκτυο και την τεχνολογία.

Ένα μάθημα έχει παραμείνει συνεχώς σταθερό: όταν αποτρέπεις ανθρώπους από τη χρήση ενός διαδικτυακού περιβάλλοντος, σπάνια θα σταματήσουν να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο. Θα μεταβούν σε άλλο περιβάλλον. 

Αυτή η πραγματικότητα πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο της σημερινής συζήτησης σχετικά με προτάσεις απαγόρευσης των εφήβων από τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης. Πολλοί υποστηρικτές προτάσεων όπως αυτές έχουν τον κοινό στόχο να κάνουν τους νέους πιο ασφαλείς στο διαδίκτυο. Το ερώτημα είναι αν αυτές οι πολιτικές θα επιτύχουν πράγματι αυτό το αποτέλεσμα.

Το πρόβλημα της μετανάστευσης

Κατά τη διάρκεια μυστικών ερευνών που είχαν ως στόχο δράστες με στόχο τα παιδιά και δίκτυα εκμετάλλευσης παιδιών, είδα επανειλημμένα το ίδιο μοτίβο. Όταν μια πλατφόρμα έγινε πιο αποτελεσματική στην ανίχνευση δυνητικά επιβλαβούς συμπεριφοράς, οι δράστες προσαρμόστηκαν. Όταν βελτιώθηκε η εποπτεία, πήγαν αλλού. Όταν η πίεση των αρχών επιβολής του νόμου ενισχύθηκε, μετατοπίστηκαν. Όταν τα μέτρα ασφαλείας καθιστούν πιο δύσκολη τη λειτουργία με μια απλή ματιά, έψαχναν για μέρη με λιγότερους κανόνες, λιγότερη εποπτεία και πιο αδύναμα μέτρα προστασίας.

Η ίδια δυναμική ισχύει και για τους νέους.

Ένας έφηβος που θέλει να επικοινωνεί στο διαδίκτυο δεν χάνει ξαφνικά αυτήν την επιθυμία, επειδή ένας νόμος απαγορεύει την πρόσβαση σε μια δημοφιλή, διαδεδομένη υπηρεσία. Οι νέοι που έχουν ιδέες αναζητούν εναλλακτικές λύσεις. Η ιστορία το έχει δείξει αυτό ξανά και ξανά. Από ανώνυμα δωμάτια συνομιλίας έως πλατφόρμες εξωτερικού, οι χρήστες βρίσκουν άλλες διαδρομές όταν επιβάλλονται περιορισμοί. Οι έφηβοι δεν αποτελούν εξαίρεση.

Το διαδίκτυο δεν εξαφανίζεται. Η ψηφιακή επικοινωνία δεν θα σταματήσει. Το ερώτημα δεν είναι αν οι νέοι θα μεταβούν στο διαδίκτυο. Το ερώτημα είναι που θα πάνε.

Δεν είναι όλες οι πλατφόρμες ίσες

Μία από τις μεγαλύτερες εσφαλμένες υποθέσεις σε αυτήν τη συζήτηση είναι η αντιμετώπιση κάθε διαδικτυακής υπηρεσίας σαν να παρουσιάζει το ίδιο επίπεδο κινδύνου. Δεν ισχύει αυτό.

Ορισμένες πλατφόρμες, όπως το Snapchat, έχουν επενδύσει εκτενώς σε υποδομές εμπιστοσύνης και ασφάλειας, στον κατάλληλο ανά ηλικία σχεδιασμό, σε εργαλεία για γονείς, στην προληπτική ανίχνευση, στα συστήματα αναφοράς, στον έλεγχο περιεχομένου και στη συνεργασία με τις αρχές επιβολής του νόμου. Αυτά τα συστήματα δεν είναι τέλεια όπως τέλειες δεν είναι οι προσεγγίσεις εκτός διαδικτύου για την προστασία των παιδιών. Αλλά όταν είναι σχεδιασμένα προσεκτικά, τα εργαλεία ασφαλείας της πλατφόρμας μπορούν να αναπτυχθούν περαιτέρω, να είναι πιο συνεπή και καλύτερα εξοπλισμένα για να υποστηρίζουν έγκαιρη ανίχνευση, αναφορά και παρέμβαση σε σύγκριση με πολλές παραδοσιακές προσεγγίσεις. Αλλά δημιουργούν κάτι απαραίτητο: τη δυνατότητα ανίχνευσης του κινδύνου και αντίδρασης σε αυτόν.

Αυτή η δυνατότητα επιτρέπει την παρέμβαση και την αναφορά. Επιτρέπει την λογοδοσία. Η δυνατότητα ανίχνευσης και αντίδρασης σε πραγματικούς κινδύνους δίνει στους γονείς, στις πλατφόρμες και στις αρχές επιβολής του νόμου περισσότερες ευκαιρίες να εντοπίζουν απειλητικές συμπεριφορές και να λαμβάνουν μέτρα πριν κλιμακωθεί ή ακόμη και να συμβεί βλάβη.

Αυτό έχει σημασία επειδή όταν οι νέοι απομακρύνονται από υπεύθυνες πλατφόρμες που σέβονται τις αξίες, δεν μετακινούνται σε ένα ουδέτερο περιβάλλον. Σε πολλές περιπτώσεις, πηγαίνουν σε χώρους που είναι πιο επικίνδυνοι, δεν ελέγχονται ή φιλοξενούνται σε δικαιοδοσίες που μπορούν να παρακάμψουν τις έρευνες των αρχών επιβολής του νόμου. Σε αυτά τα περιβάλλοντα, οι γονείς, οι πλατφόρμες και οι αρχές επιβολής του νόμου έχουν περιορισμένους τρόπους για να αντιδράσουν γρήγορα.

Πώς είναι στην πράξη οι επενδύσεις στην ασφάλεια;

Το έργο μου μέχρι σήμερα επιβεβαιώνει το ίδιο μάθημα.

Στη Snap, έχω δει πώς είναι όταν μια εταιρεία προσπαθεί να ενσωματώσει χαρακτηριστικά ασφαλείας απευθείας στην εμπειρία του προϊόντος αντί να αντιμετωπίζει την ασφάλεια ως κάτι δευτερεύων. Για νεότερους χρήστες, αυτό περιλαμβάνει επιλογές σχεδιασμού και μέτρα ασφαλείας που έχουν ως στόχο τη μείωση του κινδύνου και όχι μόνο την ανταπόκριση σε αυτόν. Περιλαμβάνει ισχυρότερες προεπιλογές για εφήβους, περιορίζοντας την ευρεία έκθεση και δημιουργώντας εργαλεία που δίνουν στις οικογένειες περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι νέοι χρησιμοποιούν την υπηρεσία.

Εξίσου σημαντικό είναι ότι αντικατοπτρίζει μια βασική αρχή που πρέπει να έχουν υπόψη τους οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής: υπάρχει μια σημαντική διαφορά μεταξύ της διατήρησης των εφήβων σε περιβάλλοντα που έχουν συστήματα ασφαλείας, κανάλια αναφοράς, εργαλεία για γονείς και δομές λογοδοσίας και της ώθησης τους σε χώρους όπου αυτά τα μέτρα προστασίας μπορεί να μην υφίστανται.

Το Family Center του Snapchat είναι ένα παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας. Δίνει στους γονείς και τους κηδεμόνες περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα άτομα με τα οποία επικοινωνούν οι έφηβοι τους, τους νέους φίλους που έχουν προσθέσει, πώς περνούν τον χρόνο τους στο Snapchat, σχετικά με ορισμένες ρυθμίσεις απορρήτου και ασφάλειας, επιλογές κοινοποίησης τοποθεσίας και άλλα σήματα που μπορούν να βοηθήσουν οικογένειες να εντοπίσουν κινδύνου και να ξεκινήσουν έγκαιρα συνομιλίες. Αυτά τα εργαλεία δεν εξαλείφουν κάθε κίνδυνο. Αλλά δημιουργούν ορατότητα και ευκαιρίες για παρέμβαση.

Οι ακούσιες συνέπειες που πρέπει να λάβουν υπόψη οι φορείς χάραξης πολιτικής

Η βασική υπόθεση που υποβόσκει στην ηλικιακή απαγόρευση είναι ότι η απομάκρυνση ανηλίκων από τις δημοφιλείς πλατφόρμες περιορίζει τον κίνδυνο.

Η εμπειρία μου δείχνει κάτι διαφορετικό. Ο κίνδυνος δεν εξαφανίζεται. Ο κίνδυνος μεταφέρεται.

Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει να εστιάζουν λιγότερο στην απομάκρυνση των νέων από τις πλατφόρμες και περισσότερο στην ασφάλεια της κάθε πλατφόρμας. Αυτό σημαίνει τον σχεδιασμό προϊόντων με μέτρα προστασίας κατάλληλα για την ηλικία, την παροχή ουσιαστικών εργαλείων στους γονείς, την επένδυση σε ομάδες εμπιστοσύνης και ασφάλειας, τη βελτίωση των συστημάτων αναφοράς και ανίχνευσης, τη συνεργασία με τις αρχές επιβολής του νόμου, την ενίσχυση της διαφάνειας και τη διασφάλιση ότι οι νέοι λαμβάνουν εκπαίδευση σχετικά με τον ψηφιακό γραμματισμό. Αυτά τα μέτρα καταπολεμούν απευθείας τον πιθανό κίνδυνο, παρέχοντας ταυτόχρονα εργαλεία που επιτρέπουν τον εντοπισμό προβλημάτων και την παρέμβαση πριν κλιμακωθεί οποιαδήποτε βλάβη.

Ασφάλεια έναντι του συμβολισμού

Η προστασία των νέων στο διαδίκτυο είναι μία από τις πιο σημαντικές προκλήσεις πολιτικής της εποχής μας. Αλλά μια αποτελεσματική πολιτική απαιτεί περισσότερα από καλές προθέσεις. Απαιτεί κατανόηση του τρόπου με τον οποίο συμπεριφέρονται οι άνθρωποι.

Η εμπειρία μου στη διερεύνηση της εκμετάλλευσης παιδιών, στη συμμετοχή σε μυστικές επιχειρήσεις, στην ηγεσία ενός οργανισμού για την ασφάλεια παιδιών, στην κατάθεση ενώπιον του Κογκρέσου και τώρα που εργάζομαι σε εταιρεία τεχνολογίας με έχει οδηγήσει σε ένα συμπέρασμα: τα παιδιά αξίζουν ασφαλέστερες διαδικτυακές εμπειρίες και όχι λύσεις πολιτικής που τα θέτουν στο περιθώριο.

Η απάντηση δεν είναι απλώς η απομάκρυνση των νέων από τις πλατφόρμες όπου υπάρχει ήδη επένδυση στην ασφάλεια. Η απάντηση είναι η δημιουργία και η ζήτηση ψηφιακού περιβαλλόντος όπου η ασφάλεια, η λογοδοσία και η παρέμβαση είναι ενσωματωμένα στην ίδια την εμπειρία.  Ο στόχος δεν πρέπει να είναι συμβολισμός. Ο στόχος πρέπει να είναι η ασφάλεια. Και αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται πάντα.

— John Pizzuro, Επικεφαλής Υπηρεσιών επιβολής του Νόμου και Πολιτικής Ασφάλειας, Snap Inc.